 |
 |
|
| آخرین قله ی عروج را می توان بحر عمیق عشق نامید |
|
خدا عقل را آفرید برای ماندن!
او عشق را آفرید برای رفتن! تو را آفرید و این دو به تو داد که بین آن دو تا ابد آواره باشی و در حیرت... |
|
عابدی بود که چهل سال نخوابیده بود و عبادت می کرد.
یک شب خوابید و در خواب خدا را دید.
از آن پس هر جا که می رفت بالش را به همراه داشت...
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
تختی نمایی از فتوت
|
| پیوندها |
|
ضیافت پوکر صوفی جهادی |
|
RSS
|